Return to Basic … สูงสุดคืนสู่สามัญ … วันหนึ่งเราก็กลับมายืนที่เดิม

• Facebook
• Twitter
• Line

Return to Basic … สูงสุดคืนสู่สามัญ … วันหนึ่งเราก็กลับมายืนที่เดิม – มีสำนวนหนังจีนกำลังภายในสมัยผมเด็กๆสำนวนหนึ่งที่ว่า “สูงสุดคืนสู่สามัญ”

สำนวนนี้โดยมากใช้สำหรับการฝึกวิทยายุทธที่หมั่นเพียร มีเคล็ดลับมากมาย ซับซ้อน และ ต้องใช้ความคิดอ่านที่เหนือชั้น เหนือคน

แต่เมื่อบรรลุถึงขั้นสุดยอดของวิชานั่นๆแล้วก็จะพบแต่ความง่ายๆ ความธรรมดาๆ พบกับธรรมชาติ ของวิชานั้นๆ อันเป็นที่มาของสำนวนนี้

Return to Basic

ระบบอักษรในโลกนี้แบ่งออกเป็น 2 ค่ายใหญ่ๆ คือ ค่ายอักษรภาพ และ ค่ายอักษรลิ่ม

เอกลักษณ์โดดเด่นของค่ายอักษรภาพคือ ง่ายๆ ไม่ซับซ้อน 1 ภาพ แทน 1 ความหมาย ใช้กับรูปธรรมได้ดี

ตัวอย่างพระเอกของค่ายนี้คืออักษรอียิปต์โบราณ ถ้าปัจจุบันหน่อยก็อักษรจีน วาดออกมาเป็นรูปนก ก็คือ นก วาดรูปดวงตาก็คือดวงตา

ดูปุ๊บก็พอเดาได้ แถมเร็วด้วย ใช้แทนคำยาวๆได้เลย

ค่ายนี้มีข้อจำกัดตรงทีพอเป็นนามธรรมความรู้สึกแล้วก็จะตีความกันยากหน่อย เช่น รัก มีความสุข ชื่นใจ สบายใจ โกรธ

ตัวอักษรของค่ายนี้เยอะมาก เยอะตามรูปภาพ จะเรียกอะไรใหม่ๆก็ต้องประดิษฐ์อักษรเพื่อตัวๆนั้น

ผมเคยเรียนภาษาจีนกลางสมัยหนึ่งที่ต้องไปขายหัวเจาะหลุมปิโตรเลียมที่นั่น เล่าซือบอกว่า ถ้าจะแค่พอสื่อสารได้เนี่ย ต้อง 500 คำนะ … โอย … เกือบตาย เซลส์สมองโดนแอลกอฮอล์ทำลายไปเยอะแล้ว กว่าจะจำได้ 500 คำ พอได้พาลูกค้าไปคาราโอเกะ ก็เกือบแย่เหมือนกัน

อีกค่ายหนึ่งคือ อักษรลิ่มหรือที่เรียกว่าคิวนิฟอร์ม ลักษณะที่ชัดเจนของค่ายนี้คือ มี พยัญชนะ สระ วรรณยุกต์ ฯลฯ แล้วเอามาประกอบเป็นคำๆแทนความหมายขึ้นมา

ข้อได้เปรียบชัดเจนก็คือ ใช้ง่าย ผสม พยัญชนะ สระ วรรณยุกต์ ก็เป็นคำ ไม่ต้องใช้ พยัญชนะ สระ วรรณยุกต์ มากมาย

… เช่น ภาษาอังกฤษมี 26 พยัญชนะ 5 เสียงสระ ไทยเรามี 44 พยัญชนะ 21 เสียงสระ 5 วรรณยุกต์ ข้อด้อยของค่ายนี้คือคือต้องอ่าน และ เข้าใจการส่วนผสม ไวยากรณ์ ไม่งั้นอ่านไม่รู้เรื่อง แถมยังยาวอีกเมื่อเทียบกับค่ายอักษรภาพ

ไม่รู้ล่ะครับ ด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ผมไม่ใช่นักโบราณคดี หรือ นักอักษรศาสตร์ เอาเป็นว่าปัจจุบันภาษาส่วนใหญ่บนโลกนี้เป็นแบบอักษรลิ่ม

แต่ว่าผมเห็นแนวโน้มอย่างหนึ่งล่ะครับว่า เราอาจจะกลับไปใช้อักษรภาพอีกครั้ง

อยากที่รูปประกอบข้างบนที่ผมตัดแปะๆมาให้ดู อาจจะเป็นเพราะลักษณะเด่นของค่ายนี้ที่ทำให้เราไม่ต้องจิ้มตัวสะกดผสมพยัญชนะ สระ วรรณยุกต์ ให้มากเรื่อง และ ไม่ต้องกลัวเสี่ยงสะกดผิด สะกดเพี้ยน สะกดย่อ ให้ท่านผู้เฒ่าที่อนุรักษ์ภาษาว่ากล่าวตักเตือน

อย่างภาษาภาพนี้แปลว่าอะไร

ถ้าใช้ระบบอักษรลิ่มกว่าจะพิมพ์เสร็จ “อรุณสวัสดิ์ กำลังอยู่ที่ที่ทำงาน ดื่มกาแฟอยู่ อ่านข่าวหนังสือพิมพ์ มีความสุขดี สุขสันต์วันเกิดนะ” จิ้มแป้นพิมพ์ไปทั้งหมด 96 ครั้ง !!! (ให้ทวิตเตอร์นับให้น่ะ ไม่ได้ขยันนั่งนับเอง) … เหนื่อยตายดิ

ถ้าใช้อักษรภาพ จิ้มๆ 6 ที จบเลย 🙂

แต่ในบางกรณีอักษรลิ่มก็ยังจำเป็น เพราะสื่อสารได้ดีกว่า โดยรวมแล้วผมก็ไม่ได้แอนตี้หรอกนะ ใช้อักษรภาพก็ดีเร็วดี แต่ก็นะ ใช้ให้ถูกกาลเทศะกันก็แล้วกัน 555 😛

อ่านเพิ่มเติม …

คูนิฟอร์ม (Cuneiform) หรือ อักษรรูปลิ่ม เป็นหนึ่งในระบบการเขียนอักษรที่เก่าแก่ที่สุดของโลก ตัวอย่าง คูนิฟอร์มที่เก่าแก่ที่สุดในเมโสโปเตเมีย มีอายุราว 4,000 ปี ก่อนคริสตกาล พบในบริเวณเมืองอูรุก (Uruk) อักษรในยุคเริ่มต้นจะเป็นในลักษณะคล้ายอักษรภาพ จากนั้นจึงพัฒนามาขึ้นเรื่อยๆจนเป็นระบบสัญลักษณ์ที่เป็นนามธรรมมากขึ้น และ กลายเป็นระบบอักษรที่มีการประสมคำของสระ และ พยัญชนะในที่สุด โดยมีภาษาหลายตระกูล ทั้งตระกูลเซมิติก ตระกูลอินโด-ยุโรเปียน และ อื่นๆอีกมาก ที่เขียนด้วยระบบอักษรนี้

ระบบอักษรคูนิฟอร์มถูกใช้อย่างกว้างขวางในโลกโบราณ จนกระทั่งระบบอักษรอีกแบบคือ อักษรฟินิเชียน (Phoenician alphabet) ได้ถูกใช้อย่างแพร่หลายมากขึ้นเรื่อยๆ คูนิฟอร์มจึงค่อยๆลดความนิยมลง จนเลิกใช้กันไปในที่สุด ในช่วงราวศตวรรษที่สองก่อนคริสตกาล

ตัวอย่างของอักษรคูนิฟอร์มที่ได้ถูกใช้ในจารึกที่ได้ส่งผลประโยชน์ต่อโลก คือ การสลักอักษรเป็นบทกฏหมายโบราณ คือ ประมวลกฏหมายของพระเจ้าฮัมมูราบีแห่งอาณาจักรบาบิโลเนีย คือ กฏหมาย “ตาต่อตา ฟันต่อฟัน” ที่ได้จารึกไว้บนเสาหินแกรนิตสีดำ ซึ่งเป็นประมวลกฏหมายอาญาฉบับแรกของโลก

• Facebook
• Twitter
• Line