Quantity vs Quality ปริมาณ กับ คุณภาพ ยุคสมัยสอนอะไรเรา

Quantity vs Quality ปริมาณ กับ คุณภาพ ยุคสมัยสอนอะไรเรา – ในสมัยหนึ่ง สมัยที่ความเร็วเป็นอะไรที่ลำบาก ไม่ว่าจะเรื่องการผลิต หรือ การสื่อสาร

กว่าจะผลิตอะไรออกมาได้ชิ้นหนึ่ง ใช้เวลามาก …

กว่าจะสื่อสารอะไรออกไปสักอย่างก็เชื่องช้า …

วันนี้ … วิทยาศาสตร์ วิศวกรรม และ เทคโนโลยี เอาข้อจำกัดที่เคยมีในอดีตออกไปได้ในระดับหนึ่ง ในระดับที่เราเห็นในทุกวันนี้

เราได้ความสะดวกสะบายมากมาย ในราคาที่เราต้องจ่าย เพราะไม่มีอะไรฟรี

ถ้าจะซื้อของใน shopee อยู่แล้ว เข้าทางนี้เลยครับ ผมจะได้ค่าคอมฯ ถือว่าช่วยผมจ่ายค่าเช่า host server ไม่ใช่คลิ๊กดูดเงินแน่นอนครับ ไม่ต้องกังวล

Quantity vs Quality

ปริมาณ กับ คุณภาพ ยุคสมัยสอนอะไรเรา

เราได้ปริมาณจากความเร็ว แต่เราจ่ายด้วยคุณภาพที่ลดลง

เราถ่ายรูปด้วยกล้องดิจิตอลด้วยความคิด ด้วยความพิถีพิถันที่น้อยลงกว่าเราใช้กล้องฟิล์ม

-------------------------------------------------------

ไม่พลาด ข่าวสาร บทความ ความรู้ ประกาศตำแหน่งงานว่าง และ อื่นๆ

กรอก ชื่อ และ อีเมล์ ในแบบฟอร์มข้างล่าง จะมีอีเมล์กลับมาให้ "ยืนยัน" นะครับ การสมัครจึงจะสมบูรณ์ ... อ้อ ... อย่าลืมดูใน junk, trash, spam box นะครับ บางทีระบบมันเอาอีเมล์ตอบกลับไปไว้ที่นั่น

จะมีอีเมล์กลับมาให้ "ยืนยัน" นะครับ การสมัครจึงจะสมบูรณ์ … อ้อ … อย่าลืมดูใน junk, trash, spam box นะครับ บางทีระบบมันเอาอีเมล์ตอบกลับไปไว้ที่นั่น แล้วอย่าลืม mark as not junk or spam ด้วยนะครับ เวลาส่งเตือนคราวหน้า จะได้ไปอยู่ใน in box :)

คุณภาพของรูปถ่ายที่ไม่ได้วัดด้วยมุมแสงที่ตัดแต่งหรือจำนวนความละเอียด หากแต่เป็นคุณภาพที่วัดด้วยใจด้วยความตั้งใจที่จะถ่าย … ลดลง

IG FB จึงเต็มไปด้วยรูปขยะที่เจ้าของนึกจะแปะก็แปะ แล้วปล่อยให้ความรับผิดชอบเป็นของผู้ที่เข้ามาดู

โพสต์ต่างๆ วัดความสำเร็จที่จำนวนคนเข้าดู จำนวนคนกดไลท์โต้ตอบ หรือ จำนวนคนแสดงความเห็น มากกว่าจะวัดที่ผลกระทบที่เกิดขึ้นกับชีวิตอย่างลุ่มลึกของผู้อ่าน

โพสต์ล่อเป้า ด้วยความคิด วาจา ที่เผินผิว ตามกระแส กระตุ้นความอยากรู้ต่ำๆ และ ก่อความรู้สึกด้านลบที่รุนแรง มักจะได้ความนิยมที่วัดด้วยมาตราฐานที่ตื้นเขินมากมาย และ ก็ด้วยมาตราฐานที่ตื้นเขินนี้เองที่สินค้าผู้สนับสนุนใช้เป็นหลักเกณฑ์ในการเลือกที่จะสนับสนุน

บทความประเทืองความคิดทางปัญญาที่ลุ่มลึก ต้องขบคิด และ เปิดมุมมองให้ถกเถียงอย่างยอมรับ สร้างสรรค์ จึงมักไม่ได้รับความนิยม(ด้วยมาตราฐานเขินตื้นที่ใช้วัดกันในโลกฉาบฉวย)

(สำหรับผม) จำนวนคนอ่านไม่สำคัญเท่ากับจำนวนคนอ่านที่ได้รับผลกระทบจากบทความที่เขียนขึ้นมา

ความเร็วในการผลิต และ สื่อสาร มีผลโดยตรงกับความเร็วในการใช้งาน และ การบริโภค

เมื่อเราบริโภคเร็ว เราก็มักจะไม่ละเมียดในรสชาติของที่เราบริโภค บ่อยครั้งที่เรากลืนโดยไม่ได้เคี้ยวและจมูกยังไม่รู้กลิ่นด้วยซ้ำ

บ่อยครั้งที่เรา กดไลท์ กดแชร์ พิมพ์โต้ตอบ โดยไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำว่า เราชอบจริงๆหรือเปล่า รู้สึกแบบนั้นจริงๆหรือเปล่า คิดอย่างนั้นหรือเปล่าที่พิมพ์ความเห็นตอบโต้ไป

ถ้าเราต้องจ่าย(ค่าการแสดงความรู้สึกหรือออกความเห็น)ด้วยเวลาสักนิด เช่น ต้องหยิบกระดาษมาเขียน หรือ หยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์เพื่อจะพูดคุยแสดงความเห็น แทนขยับปลายนิ้วคลิ๊ก เราอาจจะไม่ชอบ อาจจะไม่อยากสื่อสารอย่างที่เราคิดว่าเราจะสื่อออกไปด้วยด้วยความเร็วแค่ปลายนิ้วขยับ

คุณภาพของการสื่อสารของเรา คือ ราคาที่เราต้องจ่ายเพื่อแลกกับความเร็วของการสื่อสาร

บทเรียนแรกๆที่ผมเรียนรู้ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักอีเมล์คือ อย่าตอบอีเมล์เวลาโกรธ ไม่ว่าจะอีเมล์ธุรกิจ อีเมล์งาน หรือ อีเมล์ส่วนตัว

ในวันนี้ ปุ่มแสดงความรู้สึก ช่องความเห็น ในเฟสบุ๊ค IG twitter ข้อความโต้ตอบในไลน์ และ อื่นๆ ก็เช่นกัน ไม่ต่างจากอีเมล์ อย่าใช้มันตอนมีอารมณ์โกรธ หรือ อารมณ์ด้านลบอื่นใด

กินอาหารให้ครบ 5 หมู่

การเสพ การบริโภค ข่าวสารก็เช่นกัน ทุกวันนี้ ไม่ว่าเราจะจ้างหรือไม่จ้างก็ตาม เรามีผู้อาสาเป็นผู้จัดการโภชนาการส่วนตัวของเราทุกคน (เหมือนมีเทรนเนอร์ส่วนตัวที่บางคนจ้างในฟิตเนส)

ผู้จัดการพวกนี้จะช่วยป้อนอาหารที่เราชอบอยู่เรื่อยๆ ถ้าเราชอบโปรตีน ก็จะสรรหาแต่โปรตีนมาให้เรากิน กีดกันเราออกจากการเข้าถึงอาหารอื่นๆที่หลากหลาย จนเราขาดอาหารหมู่อื่น ผลสุดท้าย เราก็จะเจ็บป่วยด้วยโรคขาดสารอาหาร

คงไม่ต้องบอกว่า ผู้จัดการพวกนี้ชื่อ เฟสบุ๊ค ทวิตเตอร์ กูเกิล ยูทูบ และ อื่นๆ

หัดออกไปทานอาหารอื่นๆบ้าง ทานผักบ้านๆบ้าง แทนที่จะทานแต่ผักและเนื้อสัตว์จีเอ็มโอ (Genetically Modified Organisms: GMOs)

สิ่งมีชีวิตดัดแปรพันธุกรรม (GMOs)

ผักพื้นบ้าน ไก่นา ไก่บ้าน ปลาจากบ่อเลี้ยงเอง อาหารเหล่านี้ อาจจะไม่ถูกปากนัก แต่ให้ประโยชน์มากมาย และ ที่สำคัญ อาหารเหล่านี้ แตกต่างไป

ความแตกต่างจะทำให้เราเติบโต ความจริงที่ จริงทั้งในมุมของร่างกาย ปัญญา และ จิตใจ …

ส่งท้าย …

การมองปัญหาทางวิศวกรรม เพื่อจะซ่อมเซมอะไรสักอย่าง ควรมอง 2 แบบ

เขยิบถอดออกมาดูห่างๆ ดูว่าไอ้เครื่องเนี้ย เรายังจำเป็นต้องใช้หรือไม่ มันดีไหม เหมาะไหมกับสภาพแวดล้อม และ เหมาะไหมกับการทำงานโดยรวมของระบบที่ใหญ่กว่ามัน
ย่องๆเข้าไปดูใกล้ๆแยกออกเป็นส่วนๆ ดูว่าฟันเฟือง กระเดืองไก ตรงไหนมันเจ๊ง ก็ถอดออกมาซ่อม ถอดออกมาเปลี่ยน

ถ้าข้อ 1. ตอบว่า ไม่จำเป็นต้องมีแล้วละ ไอ้เครื่องเนี้ย ก็ไม่ต้องไปไปทำข้อ 2. โยนมันทิ้งไปเลย

แต่ถ้าข้อ 1. บอกว่า ยังจำเป็น เครื่องนี้มันสำคัญกับระบบที่ใหญ่กว่า ก็ต้องไปทำข้อ 2.

จะกำจัดรัฐมนตรีขี้ฉ้อ ทำไมต้องยุบกระทรวง

จะไล่สงฆ์ทุศีล ทำไมต้องรื้อวัด เลิกใส่บาตร

จะลงโทษครูผิดศีลธรรม ทำไมต้องยกเลิกพิธีไหว้ครู

… อย่าโยนของที่ยังจำเป็นต้องใช้ทั้งชิ้นทิ้งเพียงเพราะมีส่วนที่พังอยู่นิดเดียว

ในเมื่อเราจำเป็นต้องมีบ้าน ถ้าจะไล่หนูเลวๆสักตัวออกจากบ้าน ทำไมต้องเผาบ้านทิ้งครับ และ บ้านก็ไม่ควรปกป้องหนูเลวๆ

ปล. ไม่เกี่ยวกับสถานการณ์บ้านเมืองเราตอนนี้แต่อย่างใดนะครับ 555 🙂

คืนวันส่งท้ายปีเก่า เก็บตกมิตรภาพในวันที่ถนนของเราสั้นลง