เจาะชีวิตคนบนแท่น ตอนที่ 6 : เบื้องหลังคนบนแท่น 2 – ข่าว

คนเราเนี้ยเนอะ จะมีแต่การทำงาน กินๆ นอนๆ ได้อย่างไร ก็ต้องมีเรื่องการผ่อนคลาย หรือ ที่เราเรียกว่า สันทนาการ หรือ ที่ฝรั่งเรียกว่า “after work” กันบ้าง

ชมแท่นบงกชใต้ตอนนี้ ทีมงานเขาพาไปดูว่าหลังจากทำงานมา 12 ชม.แล้วพวกเขาทำอะไรกัน

ก็อย่างที่เห็นเลยครับ มีให้ทำกันเยอะแยะ ตั้งแต่ดูแลร่างกายกัน เช่น สารพัดกีฬาเท่าที่พื้นที่จะอำนวย และ ฟิตเนส แล้วก็ยังมีเรื่องผ่อยคลายอารมณ์อย่าง เกมส์ต่างๆ และ ภาพยนต์ ไปจนถึงห้องดนตรีทั้งแบบสด และ คาราโอเกะ เน็ท ไวไฟ ก็มีให้

มีแท่นเจาะฯหนึ่งที่ผมเคยไปทำงานสมัยหนุ่มๆ นอกชายฝั่งอินเดียทางตะวันตก ที่เรียกกันว่า บอมเบย์ไฮ เป็นแท่นเจาะติดธงบราซิล ชื่อ Nobre V (อ่านว่า นอร์เบอร์ไฟว์) ที่ดาดฟ้าข้างๆลานจอดฮ.มีสระว่ายน้ำขนาดย่อมด้วย สุดยอดเลย วิวเยี่ยมมาก ผมไปใช้บริการประจำ เพราะที่นั่น ค่อนข้าง slow life ถ้าเป็นสมัยนี้คงได้ไลฟ์สดกันสนุกล่ะ

นี่ๆ ผมชอบภาพนี้ครับ …

ในคลิปผู้บรรยายใช้คำว่า “หลังเลิกงาน” … คือ จากที่ทำงาน(ที่เห็นข้างหลังพนักงานชุดหมีสีส้มๆในภาพ) เดินข้ามทะเลมาก็ถึงที่พัก เท่ห์มาก ไม่ง้อการจราจร ไม่ง้ออะไรทั้งนั้น เดินไปเดินกลับเอา วันๆเดินกันอยู่แค่เนี้ยที่พักกับที่ทำงาน

รออยู่ว่าตอนไหนจะพูดเรื่องหมอ เรื่อง ห้องพยาบาล ตอนนี้นี่เอง แท่นผลิตจะมีหมอประจำ ในขณะที่แท่นขุดเจาะฯ จะมีเพียงพยาบาลฉุกเฉินเท่านั้น มีอะไรที่เหลือบ่ากว่าแรงเราก็วิทยุไปขอความช่วยเหลือ หรือ ส่งคนในฮ.หรือเรือไปที่แท่นผลิต หรือ เข้าฝั่งแล้วแต่อาการผู้ป่วยผู้บาดเจ็บ

หน้าที่ของคุณหมอนั่นผู้บรรยายก็กล่าวไปแล้วค่อนข้างครบ ที่ผมคิดว่ายังขาดอยู่อีกนิดคือ ด้วยระบบการสื่อสารสมัยใหม่นี้ ห้องพยาบาลของบางแท่นผลิตฯมีสิ่งที่เรียกว่า telemedicine ด้วยครับ คือมีอุปกรณ์ต่างๆสนับสนุน และสามารถวินิจฉัยด้วยผู้เชี่ยวชาญกันจากฝั่งได้เลย เพื่อประเมินว่าจะดูแลกันอย่างไรให้ได้ดีที่สุด

สมัยก่อนคุณหมอ และ พยาบาลฉุกเฉิน เป็นผู้ชายกันเป็นส่วนใหญ่ แต่เดี๋ยวนี้ก็มีทั้งผู้หญิงผู้ชายครับ ใสกิ๊ก หนุ่มๆแวะเวียนไปขายขนมจีบกันประจำ (บางแท่นฯ) เอามาเม้าส์แบบนี้หลังบ้านอาจจะมีเคือง อิอิ เอาว่ามีแต่หนุ่มๆที่โสดล่ะกันที่ไปขายขนมจีบ

แล้วก็ไม่พลาดที่จะไปตีท้ายครัวพนักงานบนแท่นกันถึงฝั่งเลย น่ารักมากๆเลยเนอะ อิอิ สาวๆอิจฉากันป่ะ

ผมก็อิจฉาครับ บอกตรงๆ เพราะสมัยผมไปทำงานในป่า ในเขา หรือ นอกชายฝั่งในทะเล การสื่อสารมันแย่มากๆ เขียนจดหมายที 10- 15 วัน กว่าจะถึงเมืองไทย ขึ้นกับรอบเรือ รอบฮ. ของสัปดาห์ ใครเป็น ใครตาย ใครป่วย ใครบวช ใครแต่ง ใครขึ้นบ้านใหม่ กลับถึงดอนเมือง (สมัยนั้นไม่มีสุวรรณภูมิ) ค่อยรู้เรื่องกัน เหงาๆมากๆเข้าก็โน้น ไปตีซื้พนักงานวิทยุ (โดยมากก็ด้วยเครื่องเซ่น เช่น บุหรี่ หรือ ปากกานำเข้า) ขอใช้ ว.VHF คุยกันระหว่างเพื่อนบนแท่นใกล้เคียง

ทิ้งท้ายไว้ชวนให้สาวๆ (หรือหนุ่มๆนี่แหละชอบ) ติดตามกันว่า บนแท่นฯนั้น สาวๆเขาอยู่กันอย่างไร เห็นสาวหน้าสดใส่ชุดหมีโคร่งๆกันอย่างนั้นนะ บอกเลย เข้าฝั่งใส่ชุดทำงานออฟฟิต แต่งหน้าแต่งตาเข้า โห … นางแบบ หรือ เน็ตไอดอล เราดีๆนี่เอง อิอิ 🙂 แถมพูดภาษาอังกฤษไฟแล็บ เก่งๆกันทั้งนั้น

ในตอนต้นของคลิป ผู้บรรยายใช้ธีมขึ้นต้นมาเรื่อง “ความเหงา” … ผมก็ขอใช้ธีมเดียวกันจบเรื่องราวของพวกเราที่มาขายแรงงานนอกชายฝั่งด้วย “ความเหงา” เช่นกัน

… ในคืนที่คุณเหงาๆ ลองชายตาขึ้นมองดาวสักดวง
… คุณอาจจะไม่รู้หรอกว่า
… ณ. ชายฝั่งอ่าวไทย … ที่ไกลออกไป
… มีดวงตาเหงาๆอีกหลายคู่
… ดวงตาเหงาๆที่อาจจะกำลังดูดาวดวงเดียวกับคุณ
… เขาคิดถึงบ้าน คิดถึงคนที่เขารัก .. ที่เขาจากมา
… และ เขาก็เหงาไม่น้อยกว่าคุณหรอก

ด้วยรัก เชื่อมั่น และ ศรัทธา … ต่อหัวใจเหงาๆทุกดวงนอกชายฝั่งอ่าวไทยที่ร่วมกันทำหน้าที่ของตนเพื่อคนข้างหลัง

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *