เรือสาว เจ๊หน่อย สระสายรุ้ง และ อื่นๆที่เด็กวิศวะลาดกระบังรุ่นใหม่อาจจะไม่เคยรู้

หัวข้อแบบนี้คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะขึ้นบรรทัดแรกว่า “สมัยนั้นนะ” แต่คงไม่ถึงกับ “กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว” … 555 …  นึกภาพตามไปนะครับ หาภาพประกอบยากมาก เพราะเข้าคณะไปหลังสุดนี่ หลายๆอย่างก็เปลี่ยนไปจนจำภาพเก่าๆไม่ได้ สมัยนั้นมี 2 ภาควิชาใหญ่ๆ คือ ไฟฟ้ากับเครื่องกล ภาควิชาไฟฟ้าแยกออกเป็น ไฟฟ้ากำลัง อิเลคฯ โทรฯ

Read more

เก็บตกมาฝากจากญี่ปุ่น

พวกเราทุกคนก็คงเคยอ่านอะไรต่อมิอะไร เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย เกี่ยวกับญี่ปุ่นไปเยอะแล้วจากหลายๆบทความ คำบอกเล่า ทีวี รีวิว หรือ ภาพยนตร์ ผมก็คงจะไม่เอามาเล่าซ้ำ แต่จะขอเล่าถึงข้อสังเกตุเล็กๆน้อยๆในบางมุมมองที่ผมคิดว่า น่าจะเอามาคุยให้ฟัง(ในมุมมองของผม) ซากุระ @คาคุโนะดาเตะ – บังเอิญได้ผ่านไปที่เมืองนี้ รู้สึกประทับใจมากๆกับเรื่องง่ายที่ชาวญี่ปุ่นเอามาขายกินกันชั่วลูกชั่วหลาน นั้นคือดอกไม้ครับ แค่ดอกไม้จริงๆ ดึงคนเป็นล้านๆทั่วโลกมาที่เมืองเล็กๆแห่งนี้ที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากดอกไม้

Read more

คุย เล่า เม้าส์มอย ครั้งเมื่อไปวิปัสสนาที่โกเอ็นก้า

หลายคนอาจจะสงสัยว่า เอ๊ะ ผมเป็นคาธอลิก เห็นโพสต์ไปวัดทุกเช้าวันอาทิตย์ ทำไมถึงไปปฏิบัติธรรม จะเปลี่ยนศาสนาเหรอ … ผมเกิดและเติบโตมาในสภาพแวดล้อมทวิศาสนา คือ 2 ศาสนา โดยการหล่อหลอมปลูกฝังถ่ายทอด ผมเป็นคริสชน นิกายโรมันคาธอลิก นึกถึง กรุงโรมที่มีโคลัสเซียมสนามกราดิเอเตอร์ สำนักวาติกัน โบสถ์สวยๆ พระสันตปะปาโบกมือออกสื่อ นั่นแหละนิกายนั้น

Read more

เอ๊ะ … ที่ตรงนี้มันเคยเป็นอะไรนะ

ชื่อตอนข้างบนเป็นคำอุทานของผมเมื่อเช้านี้ตอนนั่งมาในรถกะป้อในซอยยาวกิโลนิดๆที่ผมอยู่มา 14 ปี อยู่มานานจนคิดว่าจำทุกอย่างสองข้างทางได้จนหมดแล้ว ภาพที่ผมเห็นคือพื้นที่โล่งเตียนขนาดใหญ่ มีรถขนดิน 2 – 3 คัน จอดอยู่กับรถบดอีก 1 คัน ทำให้ผมพยายามคิดว่า เอ๊ะ … ที่ตรงนี้มันเคยเป็นอะไรนะ … คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก ทำให้ผมไพล่ไปนึกถึงสารคดีเรื่องหนึ่งที่เคยดูมานานแล้วล่ะ เกี่ยวกับความทรงจำของคนเรา

Read more

วันที่เดินได้เร็วเท่าเดิม … อะไรที่หายไป …

ปกติก็เป็นคนที่ออกกำลังกายประจำอยู่แล้ว เดินเร็วๆบ้าง ปั่นจักรยานบ้าง ใช้เครื่องช่วยในฟิตเนสบ้างไปตามเรื่อง หลายอาทิตย์ก่อนเกิดฟิตอยากลองขยายเวลาเดินออกไปสักหน่อย เป็นเรื่องเลย ปวดเมื่อยไปหมด ทั้งกล้ามเนื้อ ทั้งข้อต่อต่างๆ เดินกระเผลกๆ ก็คิดว่า เออ เดี๋ยวก็คงหาย ผ่านไปสองอาทิตย์ ทุกส่วนหายดีหมด ยกเว้นข้อเข่าซ้าย ก็เลยต้องถึงมือหมอ โดนวินิจฉัยว่า ข้อเข้าอักเสบ กินยาไปสัก

Read more

ศูนย์พัฒนาชีวิตผู้ป่วยจิตเวช บ้านสวนสายใย-ก้อนแก้ว

ด้วยความที่ต้องรับผิดชอบชีวิตเด็กพิเศษ 2 คน ที่ผมเรียกว่า “ลูก” ทำให้ผมได้โคจรเข้ามาในอีกโลกอีกใบหนึ่ง ที่นั่นเป็นโลกที่คนภายนอกไม่ค่อยจะรู้จัก ไม่ค่อยจะเข้าใจ เริ่มเรียนรู้เรื่อง ความเป็นโรค ยา หมอ ชมรม การศึกษา สังคม สิทธิ และ บริการต่างๆจากทั้งภาครัฐและเอกชน หนึ่งในหลายๆอย่างที่ผมสัมผัสจากโลกใบเล็กๆนี้คือ ยังมีแสงสว่างอยู่บ้างในสังคมสำหรับผู้ป่วยจิตเวช

Read more

สูงสุดคืนสู่สามัญ

มีสำนวนหนังจีนกำลังภายในสมัยผมเด็กๆสำนวนหนึ่งที่ว่า “สูงสุดคืนสู่สามัญ” ใช้สำหรับการฝึกวิทยายุทธที่หมั่นเพียร มีเคล็ดลับมากมาย ซับซ้อน และ ต้องใช้ความคิดอ่านที่เหนือชั้น เหนือคน แต่เมื่อบรรลุถึงขั้นสุดยอดของวิชานั่นๆแล้วก็จะพบแต่ความง่ายๆ ความธรรมดาๆ พบกับธรรมชาติ ของวิชานั้นๆ อันเป็นที่มาของสำนวนนี้ ระบบอักษรในโลกนี้แบ่งออกเป็น 2 ค่ายใหญ่ๆคือ ค่ายอักษรภาพ และ ค่ายอักษรลิ่ม เอกลักษณ์โดดเด่นของค่ายอักษรภาพคือ

Read more

สื่อในมือ vs. ความเป็นตัวเอง vs. ความรับผิดชอบต่อสังคม

อันเนื่องมาจากภาพไวน์และเบียร์ที่ผมโพสต์ลงไปในเฟสบุ๊คเมื่อคราวงาน IPCT (International Petroleum Technology Conference) จึงมีกัลยาณมิตรคนหนึ่งชวนแลกเปลี่ยนมุมมองด้วยความปราถณาดี เรื่อง คนที่มีสื่อในมือ กับ ความรับผิดชอบต่อสังคม ผมก็เลยอยากจะหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมาคุยกับพวกเราด้วย คิดว่าเราแลกเปลี่ยนความเห็นก็แล้วกัน เรื่องแบบนี้ไม่มีผิดไม่มีถูก สุด scale ด้านหนึ่งก็จะเป็นกลุ่มคนที่ในสมัยผมถูกตั้งชื่อให้ว่า “พวกนักอุดมคติ” สมัยใหม่อยากจะออกๆไปในแนวๆ “พวกโลกสวย”

Read more

จากการประกาศยอมรับความพ่ายแพ้ของผู้เข้าชิงประธานาธิบดีอเมริกาสู่บทเรียนบนแท่นขุดเจาะฯ

เช้าวันนี้ (9 พ.ย. 2016) ก่อนออกจากบ้านได้ฟังข่างทีวีแว็บๆว่า สายๆวันนี้คงได้รู้ผลอย่างไม่เป็นทางการของการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ผู้เข้าชิงทั้งสองฝ่ายเตรียมตั้งเวทีแถลงรับชัยชนะ ฉลองความสำเร็จ และ แถลงยอมรับความพ่ายแพ้     การตั้งเวทีเพื่อประกาศชัย และ ฉลองนั้น ผมไม่ค่อยแปลกใจเท่าไร แต่การตั้งเวทีแถลงยอมรับความพ่ายแพ้อย่างเป็นทางการหลังการแข่งขันสาธารณะนี่ต่างหากที่ผมชื่นชม เป็นแนวคิดและธรรมเนียมที่ดีมากๆในความคิดของผม เพราะได้แสดงถึงความเป็นผู้ที่มีวุฒิภาวะ รับกฏกติกาของสังคม

Read more

รู้จักกับ Nong Fern Daddy

เห็นนักเขียนดังๆเขามีคอลัมน์แบบนี้อยู่ที่ปกหลังของหนังสือ ก็เลยตามแห่หน่อย อยากมีบ้าง ถึงแม้ไม่ดังอย่างเขา 🙂   … เป็นคนอุบลฯโดยกำเนิด แต่เติบโตและเรียนหนังสือแถวๆชานเมืองกรุงเทพ ย่านที่เรียกว่าบางนา ถึงแม้จะเว้าอีสานบ่ได้ แต่ถ้าใครถามก็จะตอบว่าเป็นคนอีสานเพราะภูมิใจในถิ่นเกิดและแผ่นดินพ่อ   เรียนมัธยมต้นและปลายที่โรงเรียนมัธยมราชวินิตบางแก้ว แต่เกือบไม่จบ เพราะคึกคะนองตามระดับฮอร์โมน ดันเขียนจดหมายแซวเพื่อนสาวในนิตยสารวัยรุ่นฉบับหนึ่งในสมัยนั้น (สมัยนี้คงอารมณ์ประมาณโพสต์ลงเว็บบอร์ดพันทิป) โดนคาดโทษ หายซ่าไปหลายปี

Read more