เอาฮีโร่ของผมคืนมา ….

ผมอาจจะไดโนเสาร์เต่าล้านปี …

… แต่ผมโตมาในยุคที่ฮีโร่ในใจของผมคือผู้ที่ต่อสู้ด้วยตนเอง ถ้าพลาด ถ้าแพ้ ก็บาดเจ็บเอง พักรักษาตัว ฝึกฝนใหม่ แล้วแก้มือ แก้ตัว ไม่ว่าจะในรูปของการต่อสู้ (เช่นหน้ากากเสือ ไอ้มดแดง อุลต้าแมน) หรือ การแข่งกีฬา (จุโคชิกะในกีฬาวอลเลย์บอล หรือ ที่จำชื่อไม่ได้ ในยอดหญิงสิงห์เทนนิส และ เงือกสาวเจ้าสระ) …

วันนี้ฮีโร่ของเด็กๆ (บางกลุ่ม) คือการจับเอา “สิ่งหนึ่ง” มาบังคับให้ต่อสู้หรือแข่งขันแทนตัวเอง ไม่ว่าจะเป็น ไดโนเสาร์ เงา ลูกข่าง ภูติ บาคุกัน โปเกม่อน ฯลฯ โดยที่ตัวเองยืนกระโดดโลดเต้นสั่งสู้ สั่งออกอาวุธอย่างสนุกสนาน … (มิหนำซ้ำ ฮีโร่ในบางเรื่อง ถ้าชนะก็สามารถยึดอะไรบางอย่างมาจากฝ่ายที่แพ้ได้ด้วย ดูว่าเป็นความภูมิใจอีกต่างหาก)

แล้วมันต่างกับคนที่ตะโกนเชียร์ตะโกนสั่ง ในการ กัดจิ้งหรีด ชนไก่ กัดหมา กัดปลา หรือ ชนวัว ตรงไหน …

ผมอาจจะไดโนเสาร์เต่าล้านปี แต่ผมโตมาในยุคที่ฮีโร่ในใจของผมคือผู้ที่ต่อสู้อย่างยุติธรรม ตัวต่อตัว … 1 ต่อ 1 อย่าง อุลตร้าแมน หน้ากากเสือ ไอ้มดแดง หรือบางที่ก็โดนผู้ร้ายรุม แต่ฮีโร่ของผมไม่เคยรุมผู้ร้าย … ทำให้ไดโนเสาร์รุ่นผมมองว่า การรุมกันนั้นไม่แมน ไม่เป็นลูกผู้ชาย ทำให้เป็น role model ของพวกผมที่บางครั้งการตัดสินปัญหาของหนุ่มรุ่นๆผมคือกำปั้น ข้างๆห้องน้ำหลังโรงเรียน เพื่อนๆล้อมวง แต่ไม่ช่วย ไม่รุม … อัดกัน 1 ต่อ 1 … ตัว ต่อ ตัว … จบแล้วจบเลยตรงนั้น

วันนี้ฮีโร่ของเด็กๆ(บางกลุ่ม)เป็น “กลุ่ม” พระเอกหลากสี รุมตีรุมกระทืบผู้ร้ายหรือสัตว์ประหลาดตัวเดียว … อืม …

ในวันนี้ผมจะไม่แปลกใจที่เห็นเด็กๆบางกลุ่มใช้พวกจำนวนมากกว่ารุ่มกระทืบรุ่มตีรุมทำร้ายอีกฝ่ายที่มีพวกน้อยกว่า …

 

“เอาฮีโร่ของผมคืนมา …”

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *