มีคนถามผมว่าทำไมผมถึงร้องไห้และเสียใจมากคืนนี้ …

… มีคนถามผมว่าทำไมผมถึงร้องไห้และเสียใจมากคืนนี้ …

ผมตอบไม่ได้หรอกว่าทำไม

แต่ผมเล่าได้ว่า …

… ตอนผมเป็นแค่น.ศ.ปี 3 ได้เข้าเฝ้าและถวายคำอธิบายสั้นๆในงานลาดกระบังนิทรรศน์ พระองค์เสด็จผ่านทุกบูธ จนถึงบูธที่ผมเฝ้า พระองค์ทรงตั้งพระทัยฟังที่ผมตะกุตะกักพยายามอธิบายโครงงานของผมอย่างสนพระทัย (แอบเห็นพระองค์แย้มพระสรวลน้อยๆ … ถ้าไม่เข้าข้างตัวเองจนเกินไป)

… 10 ปีต่อมา ที่หอประชุมใหญ่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ผมได้รับปริญญาโทฯจากพระหัตถ์พระองค์

… ปี 1989 ในวันที่ 2 ที่ผมหลงอยู่ในทะเลทรายอียิปต์คนเดียว ผมล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง มีเพียงเหรียญบาทที่มีพระบรมฉายาลักษณ์พระองค์ ที่ทำให้ผมคิดว่า ถ้าผมไม่รอด ถ้าใครเจอโครงกระดูกนี้ เขาจะรู้ว่า เจ้าของโครงกระดูกนี้คือ … ข้ารองพระบาทองค์ภูมิพล มหาราชาแห่งราชอาณาจักรไทย

ผมเล่าได้แค่นี้แหละ …

หรือ … เพียง “ฝัน” ที่หาญท้าชะตาฟ้า ?
หรือ … จะเพียง “ศรัทธา” … ไร้ความหมาย ?
แม้ … จะเป็นแค่เพียง “ฝัน” จนวันตาย
วอน … ธ. อยู่คู่ไทย … ตลอดกาล

จะขอเกิดเป็นข้ารองพระบาททุกชาติไป …

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ
ข้าพระพุทธเจ้า ผู้กำกับดูแล www.nongferndaddy.com
และ www.facebook.com/nongferndaddy/

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *